Hoe een aardappelboer op maat levert aan de frietfabriek

Locatiebepaling op gevoel

Een aantal jaar geleden was dat niet zo nauwkeurig te zeggen. We wisten ongeveer waar een bepaald perceel in de schuur lag, ergens linksachter zoiets. Verder liepen we regelmatig de schuur door om te controleren of er ergens rot ontstond, want één rotte aardappel besmet de rest.

Welke kwaliteit waar lag, daar moest je op vertrouwen.

Schuurindeling op een tablet

We hebben een tool gebouwd waarmee de boer met zijn vinger op een tablet de schuur indeelt. Stel je vakken voor van 1 bij 1 meter, of 2 bij 2 meter. Op de tablet zie je een kaart van die vakken.

Komt er een vracht aardappels binnen, dan selecteer je die vracht in de app en kleur je met je vinger de vakken in waar ze terechtkomen. Bij het uitschuren werkt het op dezelfde manier. Halen we een vak leeg, dan gum je het weg. Zo blijft de schuurkaart altijd actueel.

Achteraf kun je een timelapse afspelen. Door aan een balkje te trekken zie je de schuur vol stromen en daarna weer leeg gaan. Geen toeter en bel voor het mooi, gewoon handig om processen terug te kijken.

Data van land tot opslagvak

De schuurkaart op zich is al nuttig. Hij wordt pas echt waardevol als je hem koppelt aan alle andere data die we van die aardappels hebben.

Bij Van den Borne meten ze tijdens het rooien al van elke partij hoeveel rot erin zit, wat het onderwatergewicht is en hoe groot de aardappels gemiddeld zijn. Een robot doet dat. Daardoor weten we per vak in de schuur welke kwaliteit erin ligt.

Dat is weer gekoppeld aan de data van eerder in het seizoen. Welk perceel, hoeveel gif, monsters die elke twee weken op het land genomen zijn. Hoe lang de aardappels in de schuur hebben gelegen. Hoeveel ze zijn ingedroogd, want zo'n aardappel droogt tijdens de opslag in. Alles aan elkaar gelinkt, van de grond af aan.

Op maat leveren aan afnemers

McDonald's wil grote frietjes, daar steken die staafjes rechtop uit het pakje. Dus Farm Frites zegt tegen de boer: ik wil aardappels van gemiddeld minstens 75 millimeter.

Vroeger leverde een teler gewoon een vracht. De fabriek keek zelf wat de kwaliteit was en daar werd je op uitbetaald.

Nu kan dat anders. De boer weet exact welke maten in welk vak van de schuur liggen. Komt er een bestelling voor grote frietjes binnen, dan haalt de loader twee scheppen grote aardappels uit het ene vak en één schep kleinere uit een ander vak. Gemiddeld zit je dan precies boven de grens. De fabriek krijgt exact wat hij vraagt, de boer levert exact de kwaliteit die hij wil verkopen.

Voorsprong op andere telers

Van den Borne loopt hierin voorop. Veel andere aardappeltelers leveren gewoon een vracht en zien wel wat de fabriek ervan zegt. Dat kan ook prima werken, alleen heb je dan geen grip op wat je levert en daarmee geen grip op wat je ervoor krijgt.

We kijken nu of we het inschuren verder kunnen automatiseren via GPS, gekoppeld aan informatie over de vracht die binnenkomt. Dat zit nog in ontwikkeling. Voorlopig blijft het gummen met je vinger.

Toepassing buiten de aardappelteelt

De kern van dit verhaal speelt in meer sectoren. Je hebt voorraad op een locatie, vaak in bulk, en je weet niet precies wat waar ligt. Denk aan materialen in een buitenopslag, halffabrikaten ergens in een hal, of producten in een silo.

Als je weet wat waar ligt, gekoppeld aan kwaliteit en herkomst, kun je heel andere afspraken maken met je afnemer. Dan lever je waar je klant om vraagt, in plaats van wat je toevallig hebt liggen.

Dat is het verschil tussen kwaliteit toevallig hebben en kwaliteit kunnen aansturen.

Reken het uit voor je bedrijf

Hoe vaak lever je iets dat afwijkt van wat je klant precies wilde? Hoe vaak schat je in plaats van weet je wat er in een partij zit? Wat zou het je opleveren als je dat per partij wél precies wist, voordat je hem op de vrachtwagen zet?